ในทางพระวินัย การที่ภิกษุจะขอของหรือประกาศความประสงค์ มีข้อกำหนดดังนี้ครับ:

1. **หลักการทั่วไป:** ภิกษุไม่ควร "ขอ" (เว้นแต่จะได้รับนิมนต์ หรือขอจากญาติ/ปวารณา) เพราะถือเป็นการลดทอนความเป็นผู้มักน้อยและสันโดษ

2. **การประกาศความประสงค์:** หากภิกษุประกาศบอกกล่าวกับคนทั่วไปในลักษณะที่ทำให้คนอื่นเข้าใจว่าอยากได้ของสิ่งนั้น (เพื่อหวังให้เขาบริจาค) โดยไม่มีเหตุอันควร ถือเป็นข้อที่ไม่เหมาะสมและอาจเข้าข่ายการกระทำที่ผิดสิกขาบทในหลายกรณี เช่น:
* **การขอที่ไม่ได้รับอนุญาต:** หากไม่ใช่ญาติหรือผู้ปวารณา (ผู้ที่อนุญาตให้ขอได้) การเอ่ยปากขอถือเป็นอาบัติปาจิตตีย์
* **การสื่อสาร:** หากเป็นการพูดในลักษณะเร้าใจหรือกดดันให้เขาถวาย อาจเข้าข่ายอาบัติได้

3. **ข้อยกเว้น:** ภิกษุสามารถบอกความต้องการได้ในกรณีที่มีความจำเป็น เช่น:
* บอกกับ **ญาติ** ของตนเอง
* บอกกับ **ผู้ที่ปวารณา** ไว้ (ผู้ที่เคยบอกไว้ว่าหากต้องการอะไรให้บอกได้)
* บอกในกรณีที่ **จีวรหายหรือถูกขโมย** (มีวินัยเฉพาะที่อนุญาตให้ขอในจำนวนที่จำกัด)

**สรุปคือ:** หากเป็นเพียงการเดินบอกคนทั่วไปว่าอยากได้สิ่งของนั้นสิ่งของนี้ โดยไม่มีความสัมพันธ์หรือเงื่อนไขตามพระวินัย ถือเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมและขัดต่อพระธรรมวินัยครับ