สำนวนการเขียนระหว่าง **อภิธรรมปิฎก** และ **ปฏิสัมภิทามรรค** มีความคล้ายคลึงกันในเชิง "วิชาการทางธรรม" แต่ก็มีลักษณะเฉพาะที่แตกต่างกันดังนี้ครับ:

1. **ความเป็นระบบและการวิเคราะห์:** ทั้งสองคัมภีร์มีความคล้ายคลึงกันในแง่ของ "ความละเอียดเชิงวิเคราะห์" (Analytical style) ซึ่งต่างจากพระสูตรทั่วไปที่มีลักษณะเป็นบทสนทนาหรือการเล่าเรื่อง ทั้งสองคัมภีร์เน้นการจำแนกธรรมะเป็นข้อๆ (มาติกา) และการนิยามศัพท์อย่างเป็นระบบ

2. **ลักษณะเฉพาะของอภิธรรมปิฎก:** อภิธรรมปิฎก (เช่น ธรรมสังคณี หรือ วิภังค์) จะมีความเป็น "ปรมัตถธรรม" สูงมาก เน้นการจัดหมวดหมู่สภาวธรรมเชิงลึก เช่น จิต เจตสิก รูป โดยลดการใช้โวหารทางภาษาแบบร้อยแก้วทั่วไปลง และมุ่งเน้นการจำแนกองค์ธรรมที่ชัดเจนและตายตัว

3. **ลักษณะเฉพาะของปฏิสัมภิทามรรค:** แม้จะจัดอยู่ในพระสุตตันตปิฎก (ขุททกนิกาย) แต่มีสำนวนที่คล้ายคลึงกับอภิธรรมมากจนได้รับสมญานามว่า "อภิธรรมแห่งพระสุตตันตปิฎก" โดยมีการอธิบายเรื่องปัญญาและปฏิสัมภิทาด้วยวิธีการวิเคราะห์แบบแจกแจง (Expository style) ที่เข้มข้น แต่อาจมีสำนวนที่ลื่นไหลและมีโครงสร้างการอธิบายที่เน้นการทำความเข้าใจในเชิงปฏิบัติมากกว่าการจัดหมวดหมู่ปรมัตถธรรมแบบอภิธรรมปิฎกโดยตรง

**สรุป:** ทั้งสองคัมภีร์มี "สำนวนการเขียนแบบนักวิเคราะห์" คล้ายกัน แต่ อภิธรรมปิฎกจะเน้นโครงสร้างทางปรัชญาและสภาวธรรมที่เข้มงวดกว่า ในขณะที่ ปฏิสัมภิทามรรคจะมีกลิ่นอายของการขยายความธรรมะเชิงปฏิบัติและปัญญาที่ยังคงความละเอียดในระดับเดียวกับอภิธรรมครับ