พระไตรปิฎก เล่ม 37

1 มหาวรรคMahāvagga หน้า 1–248
เริ่มด้วยปุคคลกถา ว่าด้วยบุคคลและสภาวะที่แท้จริง ก่อนขยายสู่ประเด็นอภิธรรมสำคัญ

2 ทุติยวรรคDutiyavagga หน้า 249–338
เริ่มด้วยปรูปหารกถา ว่าด้วยเรื่องที่บุคคลอื่นนำเข้าไปให้ รวมถึงความไม่รู้ ความสงสัย และนิโรธ

3 ตติยวรรคTatiyavagga หน้า 339–398
เริ่มด้วยพลกถา ว่าด้วยกำลัง แล้วอภิปรายความเป็นอริยะ ความหลุดพ้น อินทรีย์ และสมาบัติ

4 จตุตถวรรคCatutthavagga หน้า 399–448
เริ่มด้วยคิหิสสอรหาติกถา ว่าด้วยคฤหัสถ์เป็นพระอรหันต์ และข้ออภิปรายเกี่ยวกับการละสังโยชน์

5 ปัญจมวรรคPañcamavagga หน้า 449–472
เริ่มด้วยวิมุตติกถา ว่าด้วยความหลุดพ้น แล้วพิจารณาญาณ ปฏิสัมภิทา และผลญาณ

6 ฉัฏฐวรรคChaṭṭhavagga หน้า 473–500
เริ่มด้วยนิยามกถา ว่าด้วยนิยาม และอภิปรายปฏิจจสมุปบาท สัจจะ สมาธิ และการกระทำทางกาย

7 สัตตมวรรคSattamavagga หน้า 501–534
เริ่มด้วยสังคหิตกถา ว่าด้วยสภาวธรรมที่สงเคราะห์เข้าได้ และความสัมพันธ์ของธรรมกับวิบาก

8 อัฏฐมวรรคAṭṭhamavagga หน้า 535–592
เริ่มด้วยฉคติกถา ว่าด้วยคติ 6 แล้วอภิปรายภพ กรรม เสียง และเหตุแห่งกรรม

9 นวมวรรคNavamavagga หน้า 593–624
เริ่มด้วยอานิสังสทัสสาวีกถา ว่าด้วยผู้เห็นอานิสงส์ในนิพพาน และธรรมในอดีต อนาคต ปัจจุบัน

10 ทสมวรรคDasamavagga หน้า 625–660
เริ่มด้วยนิโรธกถา ว่าด้วยนิโรธ และอภิปรายมรรค ผล ความดับ และสภาวธรรมที่เกี่ยวข้อง

11 เอกาทสมวรรคEkādasamavagga หน้า 661–688
เริ่มด้วยอนุสัยกถา 3 เรื่อง ว่าด้วยอนุสัย ก่อนพิจารณาญาณ จิต และความไม่เที่ยง

12 ทวาทสมวรรคDvādasamavagga หน้า 689–708
เริ่มด้วยสังวโรกัมมันติกถา ว่าด้วยความสำรวมเป็นกรรม และจบด้วยบุคคลผู้มีภพที่ 7

13 เตรสมวรรคTerasamavagga หน้า 709–732
เริ่มด้วยกัปปัฏฐกถา ว่าด้วยผู้ดำรงอยู่ได้ตลอดกัป และอภิปรายกรรม กิเลส และเหตุเกิดแห่งทุกข์

14 จุททสมวรรคCuddasamavagga หน้า 733–760
เริ่มด้วยกุสลากุสลปฏิสันทหนกถา ว่าด้วยความสืบต่อแห่งกุศลและอกุศล และธรรมที่ไม่ถูกนับเนื่อง

15 ปัณณรสมวรรคPaṇṇarasamavagga หน้า 761–786
เริ่มด้วยปัจจยตากถา ว่าด้วยความเป็นปัจจัย แล้ววินิจฉัยเหตุ ปัจจัย และการสั่งสมกรรม

16 โสฬสมวรรคSoḷasamavagga หน้า 787–814
เริ่มด้วยนิคคหกถา ว่าด้วยการข่มจิต และอภิปรายธรรม รูปธาตุ อรูปธาตุ และขอบเขตของภูมิ

17 สัตตรสมวรรคSattarasamavagga หน้า 815–838
เริ่มด้วยข้ออภิปรายว่าพระอรหันต์มีการสั่งสมบุญหรือไม่ และจบด้วยความบริสุทธิ์แห่งทักษิณา

18 อัฏฐารสมวรรคAṭṭhārasamavagga หน้า 839–864
เริ่มด้วยมนุสสโลกกถา ว่าด้วยมนุษยโลก และอภิปรายการรับรู้ของตา รูป และวิญญาณ

19 เอกูนวีสติวรรคEkūnavīsatimavagga หน้า 865–891
เริ่มด้วยกิเลสชหนกถา ว่าด้วยการละกิเลส แล้วพิจารณามรรค ผล สมาธิ และอินทรีย์

20 วีสติมวรรคVīsatimavagga หน้า 892–908
เริ่มด้วยอสัญจิจจกถา ว่าด้วยความไม่จงใจ และวินิจฉัยการกระทำ ผล และความรับผิดชอบ

21 เอกวีสติมวรรคEkavīsatimavagga หน้า 909–922
เริ่มด้วยสาสนกถา ว่าด้วยหลักคำสอน และอภิปรายพระศาสนา การปฏิบัติ และกรรม

22 พาวีสติมวรรคBāvīsatimavagga หน้า 923–936
เริ่มด้วยปรินิพพานกถา ว่าด้วยปรินิพพาน และจบด้วยการอภิปรายธรรมที่เกิดขึ้นชั่วขณะ

23 เตวีสติมวรรคTevīsatimavagga หน้า 937–946
เริ่มด้วยเอกาธิปปายกถา ว่าด้วยจุดประสงค์อย่างเดียวกัน และปิดท้ายด้วยข้ออภิปรายเรื่องสภาวธรรม