Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 17 หน้าที่ 427

เล่ม มมร. 17 หน้า 427 ข้อ 90
เพราะอรรถว่า ย่อมยังสัตว์ให้ตกไปในที่ชั่ว ที่ชื่อว่า อวินิปาตธรรม เพราะเป็นธรรมที่ยังสัตว์ให้ตกไปในที่ชั่ว อธิบายว่า เป็นธรรมที่ไม่ ยังตนให้ตกไปในอบายทั้งหลายเป็นสภาพ. ถามว่า เพราะเหตุไร ? ตอบว่า เพราะธรรมซึ่งมีการยังสัตว์ให้ตกไปในอบายเหล่านั้น ท่าน ละได้แล้ว. ปัญญาเครื่องตรัสรู้. เป็นที่ไปข้างหน้า คือเป็นคติของพระโสดาบัน นั้น ฉะนั้น ท่านจึงชื่อว่ามีปัญญาเครื่องตรัสรู้ เป็นที่ไปข้างหน้า อธิบาย ว่า เป็นผู้บรรลุมรรค ๓ เบื้องสูงแน่นอน. ถามว่า เพราะเหตุไร ? ตอบว่า เพราะท่านได้โสดาปัตติมรรคแล้ว. บทว่า สีเลเสฺวว ความว่า ภิกษุแม้ผู้ประสงค์จะให้ตนเป็นเช่นนี้ พึงเป็นผู้กระทำให้บริบูรณ์ในศีลทั้งหลายเถิด. ความหวังที่ ๑๐ ๘๓) พึงทราบวินิจฉัยในวาระที่ ๑๐ ต่อไป สังโยชน์ ๓ ที่พระโยคาวจรละได้ด้วยโสดาปัตติมรรค ท่านก็กล่าว ไว้เพื่อประโยชน์แก่การพรรณนาสกทาคามิมรรค. บทว่า ราคโทสโมหานํ ตนุตฺตา ความว่า เพราะภาวะที่ราคะ โทสะ โมหะ เหล่านั้นเป็นสภาพเบาบาง อธิบายว่า เพราะกระทำ ราคะ โทสะ โมหะ เหล่านั้นให้เบาบางลง. ในคำนั้นพึงทราบความที่ราคะเป็นต้นนั้น เป็นธรรมชาติเบาบางก็
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka