พระไตรปิฎก

พระโพธิสัตว์ไม่โกรธ จึงกล่าวสอนเขาว่า อนฺนํ ตวยิทํ ปกตํ ยสสฺสิ ตํ ขชฺชเร ภุญฺชเร ปิยฺยเร จ ชานาสิ มํ ตฺวํ ปรทตฺตูปชีวึ อุตฺติฏฺปิณฺฑํ ลภตํ สปาโก. ข้าวที่ท่านจัดไว้สำหรับพวกมียศ พวก มียศย่อมเคี้ยวย่อมกินข้าวนั้นและดื่มน้ำนั้น. ท่านย่อมรู้จักเรา ผู้ซึ่งเลี้ยงชีวิตด้วยทานที่ คนอื่นให้ คนจัณฑาล ควรจะได้อาหารที่ คนลุกขึ้นยืนยื่นให้. มัณฑพยกุมารนั้น เมื่อแสดงว่า ข้าวนี้ไม่ได้จัดไว้ สำหรับคนเช่นท่าน จึงกล่าวว่า อนฺนํ มมยิทํ ปกตํ พฺราหฺณานํ อตฺตตฺถิยา สทฺทหโต มมยิทํ อเปหิ เอตฺโต กิมิธกฺิโตสิ น มาทิสา ตุยฺห ททนฺติ ชมฺม. ข้าวนี้เราจัดไว้สำหรับพราหมณ์ทั้งหลาย ข้าวนี้เราผู้มีศรัทธา จัดไว้ เพื่อประโยชน์ ของตนเอง จงออกไปเสียจากที่นี้ ยังคง ยืนอยู่ในที่นี่ทำไมเล่า คนอย่างเราไม่ให้ทาน แก่เจ้าดอก คนถ่อย.