พระไตรปิฎก

นางได้ฟังแล้วก็รู้ชัดว่า เจ้านายผู้ให้ยศแก่เรารู้ว่า บุตรประมาท คง จักมาเพื่ออนุเคราะห์ต่อบุตรนั้น จึงถามคนบำรุงเลี้ยงว่า กตมํ ทิสํ อคมา ภูริปญฺโ อกฺขาถ เม มาณวา เอตมตฺถํ คนฺตฺวาน ตํ ปฏิกเรมุ อจฺจยํ อปฺเปว นํ ปุตฺต ลเภมุ ชีวีตํ. ผู้มีปัญญาดังแผ่นดิน ไปทางทิศ ไหน มาณพทั้งหลาย พวกเจ้าจงบอกความ นี้แก่เรา เราจะไปขอขมาโทษท่าน ทำไฉน บุตรของเราจะพึงได้ชีวิต. คนเหล่านั้น ก็บอกว่า เวหาสยํ อคมา ภูริปญฺโ ปถทฺธุโน ปณฺณรเสว จนฺโท อถาปิ โส ปุริมํ ทิสํ อคญฺฉิ สจฺจปฺปฏิญฺโ อิสิ สาธุรูโป. ท่านผู้มีปัญญาดังแผ่นดิน เหาะไป ในเวหาส ไปได้ตลอด เหมือนดวงจันทร์ วันเพ็ญ ทั้งท่านก็ไปทางทิศตะวันออก ท่านเป็นฤษี ปฏิญญาในสัจจะ เป็นคนดี. แม้พระมหาบุรุษก็อธิษฐานว่า ตั้งแต่สถานที่ลงระหว่างถนน รอยเท้า ของเราอย่าหายไปด้วยอำนาจของช้างม้าเป็นต้นเลย ทิฏฐมังคลิกาคนเดียว จงเห็นเรา คนอื่นอย่าเห็น แล้วออกเที่ยวขออาหาร รับข้าวสุกคลุกพอประทัง