พระไตรปิฎก

ลำดับนั้นบิดาท่านพระรัฐปาละ ได้อังคาสท่านพระรัฐปาละด้วยของ เคี้ยวของฉันอย่างประณีต ให้อิ่มหนำด้วยมือของตนเสร็จแล้ว. [๔๓๙] ครั้งนั้น ท่านพระรัฐปาละฉันเสร็จชักมือออกจากบาตรแล้ว ได้ยืนขึ้นกล่าวคาถาเหล่านี้ว่า จงมาดูอัตภาพอันวิจิตร มีกายเป็น แผล อันคุมกันอยู่แล้ว กระสับกระส่าย เป็นที่ดำริของชนเป็นอันมาก ไม่มีความยั่ง ยืนมั่นคง จงมาดูรูปอันวิจิตรด้วยแก้วมณี และกุณฑล มีกระดูกอันหนังหุ้มห่อไว้ งามพร้อมด้วยผ้า [ของหญิง] เท้าที่ย่อม ด้วยสีแดงสด หน้าที่ไล้ทาด้วยจุรณ พอ จะหลอกคนโง่ให้หลงได้ แต่จะหลอกคน ผู้แสวงหาฝั่งคือพระนิพพานไม่ได้ ผมที่ แต่งให้เป็นแปดลอนงามตา ที่เยิ้มด้วย ยาหยอด พอจะหลอกคนโง่ให้หลงได้ แต่จะหลอกคนผู้แสวงหาฝั่ง คือ พระ- นิพพานไม่ได้ กายเน่า อันประดับด้วย เครื่องอลังการ ประดุจทนานยาหยอดอัน ใหม่วิจิตร พอจะหลอกคนโง่ให้หลงได้ แต่จะหลอกคนผู้แสวงหาฝั่งคือ พระนิพ- พานไม่ได้ ท่านเป็นดังพรานเนื้อวางบ่วง ไว้ แต่เนื้อไม่ติดบ่วง เมื่อพรานเนื้อกำลัง คร่ำครวญอยู่ เรากินแต่อาหารแล้วก็ไป.