พระไตรปิฎก

๓. สาธุสูตร ว่าด้วยอานิสงส์การให้ทาน [๙๔] ครั้งนั้นแล เมื่อปฐมยามล่วงไปแล้ว พวกเทวดาสตุลลปกายิกา มากด้วยกัน มีวรรณะงาม ยังพระวิหารเชตวันทั้งสิ้นให้สว่าง เข้าไปเฝ้าพระผู้ มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นถวายอภิวาทพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว จึงได้ยืน อยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง. [๙๕] เทวดาองค์หนึ่ง ครั้นยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้ว ได้ เปล่งอุทานนี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า ข้าแต่พระองค์ผู้ไม่มีทุกข์ ทานยัง ประโยชน์ให้สำเร็จได้แล เพราะความ ตระหนี่และความประมาทอย่างนี้ บุคคล จึงให้ทานไม่ได้ อันบุคคลผู้หวังบุญ รู้ แจ้งอยู่ พึงให้ทานได้. [๙๖] ในลำดับนั้นแล เทวดาอื่นอีก ไค้เปล่งอุทานนี้ในสำนักของ- พระผู้มีพระภาคเจ้าว่า ข้าแต่พระองค์ผู้ไม่มีทุกข์ ทานยัง ประโยชน์ให้สำเร็จได้แล อนึ่ง แม้เมื่อ ของมีอยู่น้อย ทานก็ยังประโยชน์ให้สำเร็จ ได้ บุคคลพวกหนึ่ง เมื่อของมีน้อย ย่อม แบ่งให้ได้ บุคคลพวกหนึ่ง มีของมากก็