พระไตรปิฎก

๔. นสันติสูตร ว่าด้วยการกำจัดเบญจขันธ์คือกำจัดทุกข์ [๑๐๒] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของท่านอนาถบิณฑิกเศรษฐี กรุงนครสาวัตถี. ครั้งนั้นแล เมื่อปฐมยามล่วงไปแล้ว พวกเทวดาสตุลลปกายิกามาก ด้วยกัน มีวรรณะงาม ยังพระวิหารเชตวันทั้งสิ้นให้สว่างเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระ- ภาคเจ้า ครั้นแล้วจึงถวายอภิวาทพระผู้มีพระภาคเจ้า แล้วยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วน ข้างหนึ่ง. [๑๐๓] เทวดาองค์หนึ่ง ครั้นยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้ว ได้ กล่าวคาถานี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า กามทั้งหลายในหมู่มนุษย์ที่เป็นของ เที่ยงย่อมไม่มี บุรุษผู้เกี่ยวข้องแล้ว ผู้ ประมาทแล้วในอารมณ์ที่ตั้งแห่งความใคร่ ทั้งหลายอันมีอยู่ในหมู่มนุษย์นี้ ไม่มาถึง นิพพานเป็นที่ไม่กลับมาแต่วัฏฏะเป็นที่ตั้ง แห่งมัจจุ เบญจขันธ์เกิดแต่ฉันทะ ทุกข์ก็ เกิดแต่ฉันทะ เพราะกำจัดฉันทะเสีย จึง กำจัดเบญจขันธ์ได้ เพราะกำจัดเบญจขันธ์ ได้ จึงกำจัดทุกข์ได้ อารมณ์อันงามทั้ง หลายในโลกไม่เป็นกาม ความกำหนัดที่ พร้อมไปด้วยความดำริเป็นกามของบุรุษ