นรชนผู้ไม่ตระหนี่ให้ทาน ย่อมเป็น
ที่รักของชนเป็นอันมาก ชนเป็นอันมาก
ย่อมคบหานรชนนั้น นรชนนั้นย่อมได้
เกียรติ มียศ เจริญ เป็นผู้ไม่เก้อเขิน
แกล้วกล้าเข้าสู่ที่ประชุมชน เพราะเหตุ
นี้แล บัณฑิตผู้หวังสุข จงขจัดมลทิน คือ
ความตระหนี่แล้วให้ทาน บัณฑิตเหล่านั้น
ย่อมประดิษฐานในไตรทิพย์ ถึงความเป็น
สหายของเทวดา ร่าเริงอยู่ตลอดกาลนาน
บัณฑิตเหล่านั้น ได้ทำสิ่งที่มุ่งหวัง ได้ทำ
กุศลแล้ว จุติจากโลกนี้แล้ว ย่อมมีรัศมี
เปล่งปลั่ง เที่ยวชมไปในอุทยานชื่อนันทนวัน
ย่อมเพรียบพร้อมด้วยกามคุณ ๕ เพลิด-
เพลินรื่นเริงบันเทิงใจอยู่ในนันทนวัน
สาวกทั้งปวงของพระสุคตผู้ไม่มีกิเลส ผู้
คงที่ ทำตามพระดำรัสของพระองค์แล้ว
ย่อมร่าเริงทุกเมื่อ.
จบสีหสูตรที่ ๔