พระไตรปิฎก

กรรมที่ควรทำด้วยเข็มอย่างใดอย่างหนึ่ง มีการติดรังดุมและลูกดุมเป็นที่สุด แล้วก็เก็บเข็มไว้ (ในกล่องเข็ม). บทว่า นฏฺํ คือ ถูกพวกโจรเป็นต้นลักเอาไป. จริงอยู่ แม้ จีวรนั่น ท่านเรียกว่า สำเร็จแล้ว ก็เพราะความกังวล ด้วยการกระทำ นั่นเอง สำเร็จลงแล้ว บทว่า วินฏฺํ คือ ถูกพวกสัตว์มีปลวกเป็นต้นกัดแล้ว. บทว่า ทฑฺฒํ คือ ถูกไฟไหม้. สองบทว่า จีวราสา วา อุปจฺฉินฺนา มีความว่า หมดความหวังใน จีวรซึ่งบังเกิดขึ้นว่า เราจักได้จีวรในตระกูลชื่อโน้นก็ดี. อันที่จริง ควร ทราบความที่จีวรแม้เหล่านี้สำเร็จแล้ว เพราะความกังวลด้วยการกระทำ นั่นแล สำเร็จลงแล้ว. สองบทว่า อุพฺภตสฺมึ กิเน คือ (เมื่อจีวรสำเร็จแล้ว) และเมื่อ กฐินเดาะเสียแล้ว. ด้วย บทว่า อุพฺภตสฺมึ กิเน นี้ พระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงแสดงความไม่มีแห่งปลิโพธที่ ๒ ก็กฐินนั้น อันภิกษุทั้งหลายย่อม เดาะด้วยมาติกาอย่างหนึ่งในบรรดามาติกา ๘ หรือด้วยการเดาะในระหว่าง เพราะฉะนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสคำว่า อฏฺนฺนํ มาติกานํ เป็นต้น ในนิเทศแห่งบทว่า อุพฺภตสฺมึ กิเน นั้น บรรดามาติกาและการเดาะในระหว่างนั้น มาติกา๑ ๘ มาแล้วใน กฐินขันธกะอย่างนี้ว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ! มาติกาแห่งการเดาะกฐิน ๘ เหล่านี้ คือ ปักกมนันติกา นิฏฐานันติกา สันนิฏฐานันติกา นาสนันติกา สวนันติกา อาสาวัจเฉทิกา สีมาติกกันติกา สหุพภารา. แม้การเดาะกฐินในระหว่าง ก็มาในภิกขุนีวิภังค์๒ อย่างนี้ว่า ๑ . วิ. มหา. ๑/๑๓๙. ๒. วิ. ภิกฺขุนีวิ. ๑/๑๔๕.