พระไตรปิฎก

โกสิยวรรคที่ ๒ สิกขาบทที่ ๓ พรรณนาเทวภาคสิกขาบท เทวภาคสิกขาบทว่า เตน สมเยน เป็นต้น ข้าพเจ้าจะกล่าว ต่อไป:- ในเทวภาคสิกขาบทนั้น มีวินิจฉัยดังนี้:- สองบทว่า อนฺเต อาทิยิตฺวา มีความว่า ให้ติดขนเจียมขาวไว้ที่ ชายแห่งสันถัตดุจอนุวาตที่ชายผ้าฉะนั้น. สองบทว่า เทฺว ภาคา แปลว่า ๒ ส่วน. บทว่า อาทาตพฺพา แปลว่า พึงถือเอา. บทว่า โคจริยานํ แปลว่า มีสีแดง. คำว่า เทฺว ตุลา อาทาตพฺพา ท่านกล่าวหมายเอาภิกษุผู้ประสงค์ จะให้ทำด้วยขนเจียม ๔ ส่วน. บัณฑิตพึงทราบสันนิษฐานว่า ก็โดยใจ ความ เป็นอันทรงแสดงคำนี้ทีเดียวว่า ภิกษุมีความประสงค์จะทำด้วยขน เจียม มีประมานเท่าใด, ในขนเจียมมีประมาณเท่านั้น ขนเจียมดำ ๒ ส่วน ขนเจียมขาว ๑ ส่วน ขนเจียมแดง ๑ ส่วน. คำที่เหลือมีอรรถตื้นทั้งนั้น. แม้สมุฏฐานเป็นต้น ก็เป็นเหมือนโกสิยสิกขาบทนั่นเอง. สิกขาบท นี้ ผู้ศึกษาพึงทราบว่า เป็นกิริยาและอกิริยาอย่างเดียว เพราะถือเอาและ ไม่ถือเอาทำ ฉะนี้แล. พรรณนาเทวภาคสิกขาบทที่ ๓ จบ โกสิยวรรค สิกขาบทที่ ๔ เรื่องภิกษุหลายรูป [๘๖] โดยสมัยนั้น พระผู้มีพระภาคพุทธเจ้าประทับ ณ พระ- เชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคหบดี เขตพระนครสาวัตถี ครั้งนั้น