พระไตรปิฎก

พระเถระ อยู่ในที่นั้นกับจูฬสุมนสามเณรนั้นประมาณกึ่งเดือนแล้ว ลาพวกญาติของเธอว่า " พวกฉันจักเฝ้าพระศาสดา" ดังนี้แล้วไปทาง อากาศ ลงที่กระท่อมอันตั้งอยู่ในป่า ในหิมวันตประเทศ. พระเถระปรารภความเพียรเสมอ ก็พระเถระ แม้ตามปกติเป็นผู้ปรารภความเพียร. เมื่อท่านกำลัง จงกรมอยู่ในที่นั้น ในคืนแรกและคืนต่อมา ลมในท้องตั้งขึ้นแล้ว. ครั้งนั้น สามเณรเห็นท่านลำบาก จึงเรียนถามว่า " ท่านขอรับ โรคอะไร ? ย่อมเสียดแทงท่าน." พระเถระ. ลมเสียดท้องเกิดขึ้นแก่ฉันแล้ว. สามเณร. แม้ในกาลอื่น ลมเสียดท้องเคยเกิดขึ้นหรือ ขอรับ. พระเถระ. เออ ผู้มีอายุ. สามเณร. ความสบาย ย่อมมีด้วยอะไรเล่า ? ขอรับ. พระเถระ. เมื่อฉันได้น้ำดื่มจากสระอโนดาต, ความสบายย่อมมี ผู้มีอายุ. สามเณร. ท่านขอรับ ถ้ากระนั้น กระผมจะนำมา (ถวาย). พระเถระ. เธอจักอาจ (นำมา) หรือ ? สามเณร. สามเณร. อาจอยู่ ขอรับ. พระเถระ. ถ้ากระนั้น นาคราชชื่อปันนกะ ในสระอโนดาตย่อม รู้จักฉัน. เธอจงบอกแก่นาคราชนั้น แล้วนำขวดน้ำดื่มขวดหนึ่งมาเพื่อ ประโยชน์แก่การประกอบยาเถิด. เธอรับว่า " ดีละ" แล้วไหว้พระอุปัชฌายะ เหาะขึ้นสู่เวหาสได้ไป ตลอดที่ ๕๐๐ โยชน์แล้ว.