พระไตรปิฎก

หญิงแพศยารับอาสาจะให้พระเถระสึกให้ได้ ต่อมาวันหนึ่ง มารดาบิดาของพระสุนทรสมุทรเถระนั้น เห็นพวก กุมารที่เป็นสหายของท่าน กำลังเล่นอยู่ด้วยสิริโสภาค๑ย์อันใหญ่ในวัน มหรสพวันหนึ่ง ในกรุงสาวัตถี คร่ำครวญว่า " การเล่นชนิดนี้ บุตร ของเราได้โดยยาก." ในขณะนั้น หญิงแพศยาคนหนึ่งไปสู่ตระกูลนั้น เห็นมารดาของ พระสุนทรสมุทรเถระนั้นกำลังนั่งร้องไห้อยู่ จึงถามว่า " คุณแม่ เพราะ เหตุไร ? คุณแม่จึงร้องไห้." มารดาพระสุนทรสมุทร. ฉันคิดถึงลูก จึงร้องไห้. หญิงแพศยา. ก็บุตรนั้นไปที่ไหนเล่า ? คุณแม่. มารดาพระสุนทรสมุทร. บวชใน (สำนัก ) ภิกษุทั้งหลาย. หญิงแพศยา. การให้ท่านสึกเสีย ไม่ควรหรือ ? มารดาพระสุนทรสมุทร. ควร แต่เธอไม่ปรารถนา, เธอออกจาก กรุงสาวัตถีนี้ ไปสู่กรุงราชคฤห์. หญิงแพศยา. ถ้าดิฉันพึงให้ท่านสึกได้ไซร้, คุณแม่พึงทำอะไร ? แก่ดิฉัน. มารดาพระสุนทรสมุทร. พวกฉันพึงทำเจ้าให้เป็นเจ้าของแห่งขุม- ทรัพย์ตระกูลนี้. หญิงแพศยากล่าวว่า " ถ้าเช่นนั้น คุณแม่จงให้สินจ้างแก่ดิฉัน " ถือเอาสินจ้างแล้ว ไปสู่กรุงราชคฤห์ด้วยบริวารหมู่ใหญ่ กำหนดถนนที่ เที่ยวบิณฑบาตของท่านได้แล้ว ยึดเอาเรือนเป็นที่พักหลังหนึ่งในที่นั้น ๑. ความเป็นผู้มีส่วนงามด้วยสิริ.