Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 44 หน้าที่ 574

เล่ม มมร. 44 หน้า 574 ข้อ 126
ได้คุณวิเศษทั้งเบื้องต้นและเบื้องปลาย ครั้นได้คุณ วิเศษทั้งเบื้องต้นและเบื้องปลายแล้ว พึงถึงสถานที่ เป็นที่ไม่เห็นแห่งมัจจุราช. จบจูฬปันถกสูตรที่ ๑๐ จบโสณเถรวรรคที่ ๕ อรรถกถาจูฬปันถกสูตร จูฬปันถกสูตรที่ ๑๐ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้ :- บทว่า จูฬปนฺถโก ความว่า แม้ในกาลภายหลัง ท่านผู้มีอายุนี้ ปรากฏชื่อว่า จูฬปันถก นั่นเอง โดยได้โวหารในเวลาที่ตนยังเป็นหนุ่ม เพราะเป็นน้องชายของพระมหาปันถกเถระ และเกิดในหนทางเปลี่ยว. แต่ว่าโดยคุณพิเศษ ท่านสำเร็จอภิญญา ๖ แตกฉานปฏิสัมภิทา จัดเข้าใน ภายในพระมหาสาวก ๘๐ ที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงสถาปนาไว้ในตำแหน่ง เอตทัคคะ ๒ ตำแหน่ง ด้วยพระดำรัสว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บรรดา ภิกษุผู้เป็นสาวกของเรา ผู้เนรมิตกายสำเร็จด้วยใจ ๑ ผู้ฉลาดในการ เปลี่ยนแปลงทางใจ ๑ จูฬปันถกเป็นเอตทัคคะแล. วันหนึ่งภายหลังภัต ท่านกลับจากบิณฑบาตนั่งพักผ่อนในที่พัก กลางวันของตน ยับยั้งอยู่ด้วยสมาบัติต่าง ๆ ตลอดวัน พอในเวลาเย็น เมื่อพวกอุบาสก ยังไม่มาฟังธรรมเลย เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จเข้า ไปยังท่ามกลางวิหาร ประทับนั่งในพระคันธกุฎี ท่านคิดว่า ไม่ใช่กาลที่
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka