พระไตรปิฎก

ความโกรธทำให้เกิดความพินาศ ความโกรธทำให้จิตกำเริบ ฯลฯ บุคคลฆ่าความโกรธเสียได้ ย่อมอยู่ เป็นสุข บุคคลฆ่าความโกรธเสียได้ ย่อม ไม่เศร้าโศก ดูก่อนพราหมณ์ ความโกรธ มีรากเป็นพิษ มียอดหวาน ท่านผู้มีปัญญาดุจแผ่นดิน ท่านจง งดโทษเสียเถิด บัณฑิตทั้งหลายย่อมไม่มี ความโกรธเป็นกำลัง. การแนะนำภิกษุเหล่านั้นในข้อนั้นว่า เธอทั้งหลายจงพิจารณาถึงโทษ ในโทสะและอานิสงส์ในการละโทสะโดยตรงกันข้าม ดังกล่าวแล้วโดยนัยเป็นต้น อย่างนี้ด้วยประการฉะนี้แล้ว จงละโทสะในส่วนเบื้องต้นด้วยตทังคปหานเป็นต้น แล้วพึงขวนขวายวิปัสสนาให้เกิด จงตัดขาด จงละโทสะด้วยตติยมรรคให้หมด สิ้นไป. ด้วยเหตุนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสว่า โทสํ ภิกฺขเว เอกธมฺมํ ปชหถ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย พวกเธอจงละธรรมอย่างหนึ่ง คือ โทสะเสีย ดังนี้. บทว่า ทุฏฺาเส ได้แก่ ประทุษร้าย เพราะจิตประทุษร้ายด้วย ความอาฆาต. บทที่เหลืออันควรกล่าวในสูตรที่ ๒ นี้ มีนัยดังได้กล่าวแล้วใน อรรถกถาสูตรที่ ๑ นั่นแล. จบอรรถกถาโทสสูตรที่ ๒