Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 45 หน้าที่ 208

เล่ม มมร. 45 หน้า 208 ข้อ 213
ลาภ สักการะ ความสรรเสริญ ไม่อยู่ประพฤติ ด้วยคิดว่า ชนจงรู้จักเราด้วย อาการอย่างนี้ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ที่แท้พรหมจรรย์นี้ ภิกษุย่อมอยู่ประพฤติ เพื่อการสำรวมและเพื่อการละ. พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสเนื้อความนี้แล้ว ในพระสูตรนั้น พระผู้มี- พระภาคเจ้าตรัสคาถาประพันธ์ดังนี้ว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น ได้ ทรงแสดงพรหมจรรย์เครื่องกำจัดจัญไร อันเป็นเหตุให้ถึงฝั่ง คือ นิพพาน เพื่อ การสำรวม เพื่อการละ ทางนี้ พระพุทธ- เจ้าทั้งหลายนี้ประโยชน์ใหญ่ ผู้แสวงหา คุณอันใหญ่ ทรงดำเนินไปแล้ว ชนเหล่า ใด ๆ ย่อมปฏิบัติพรหมจรรย์นั้น ตามที่ พระพุทธเจ้าทรงแสดงแล้ว ชนเหล่านั้น ๆ ผู้กระทำตามคำสั่งสอนของพระศาสดา จัก กระทำซึ่งที่สุดแห่งทุกข์ได้. เนื้อความแม้น พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสแล้ว เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้า ได้สดับมาแล้ว ฉะนี้แล. จบปฐมนกุหนาสูตรที่ ๘
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka