พระไตรปิฎก

ความสิ้นสุด ความไม่เกิด แห่งอาสวะทั้งหลายในบทนี้ว่า ชานโต อหํ ภิกฺขเว ปสฺสโต อาสวานํ ขยํ วทามิ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อรู้ เมื่อเห็น เราย่อมกล่าวความสิ้นไปแห่งอาสวะทั้งหลาย ดังนี้ ท่านกล่าวว่า ความสิ้นไปแห่งอาสวะ ดังนี้. อริยมรรคในคาถานี้ว่า เสกฺขสฺส สิกฺขมานสฺส อุชุนคฺคานุสาริโน ขยสฺมึ ปมํ าณํ ตโต อญฺา อนนฺตรา ญาณที่หนึ่ง ในเพราะควานสิ้นไป ของพระเสกขะผู้ยังต้องศึกษาอยู่ ผู้ดำ- เนินตามทางตรง จากญาณนั้น ก็รู้ทั่วถึง เป็นลำดับไป. ท่านกล่าวว่า ความสิ้นไปแห่งอาสวะ. กล่าวผลในบทนี้ว่า อาสวานํ ขยา สมโณ โหติ เป็นสมณะเพราะสิ้นอาสวะทั้งหลาย. กล่าวนิพพานใน คาถานี้ว่า ปรวชฺชานุปสฺสิสฺส นิจฺจํ อุชฺฌานสญฺญิโน อาสวา ตสฺส วฑฺฒนฺติ อารา โส อาสวกฺขยา อาสวะทั้งหลาย ย่อมเจริญแก่ผู้มอง เห็นแต่โทษของผู้อื่น มีความสำคัญใน การเพ่งโทษเป็นนิจ เขาไกลจากความสิ้น อาสวะ. ก็ในสูตรนี้ ท่านกล่าวว่า อาสวานํ ขยาย หมายถึงผล. อธิบายว่า เพื่อประโยชน์แก่อรหัตผล.