พระไตรปิฎก

ภิกษุใดยังตัณหาให้เหือดแห้งไปทีละ น้อย ๆ แล้วตัดเสียให้ขาดโดยไม่เหลือ ภิกษุ นั้นชื่อว่าย่อมละซึ่งฝั่งในและฝั่งนอกเสียได้ เหมือนงูละคราบเก่าที่คร่ำคร่าแล้วฉะนั้น. ภิกษุใดถอนมานะพร้อมทั้งอนุสัย ไม่มีส่วนเหลือ เหมือนห้วงน้ำใหญ่ถอน- สะพานไม้อ้อที่ทุรพลฉะนั้น ภิกษุนั้นชื่อว่า ย่อมละฝั่งในและฝั่งนอกเสียได้ เหมือนงู ละคราบเก่าที่คร่ำคร่าแล้วฉะนั้น. ภิกษุใดค้นคว้าอยู่ (ด้วยปัญญา) ไม่ ประสบอัตภาพอันเป็นสาระในภพทั้งหลาย เหมือนพราหมณ์ค้นคว้าอยู่ ไม่ประสบดอก ที่ต้นมะเดื่อฉะนั้น ภิกษุนั้นชื่อว่าย่อมละซึ่ง ฝั่งในและฝั่งนอกเสียได้ เหมือนงูละคราบ เก่าที่คร่ำคร่าแล้วฉะนั้น. กิเลสเป็นเครื่องให้กำเริบ ย่อมไม่มี ภายในจิตของภิกษุใด และภิกษุใดล่วงเสีย ได้แล้ว ซึ่งความเจริญและความเสื่อมอย่างนี้ ภิกษุนั้นชื่อว่าย่อมละซึ่งฝั่งในและฝั่งนอก เสียได้ เหมือนงูละคราบเก่าที่คร่ำคร่าแล้ว ฉะนั้น.