พระไตรปิฎก

๑๕. เมื่อเวลาบริโภคอาหาร คนผู้ด่า สมณะหรือพราหมณ์และไม่ให้โภชนะ พึงรู้ ว่าเป็นคนถ่อย. ๑๖. คนในโลกนี้ ผู้อันโมหะครอบ- งำแล้ว ปรารถนาของเล็กน้อย พูดอวดสิ่ง ที่ไม่มี พึงรู้ว่าเป็นคนถ่อย. ๑๗. คนเลวทราม ยกตนและดูหมิ่น ผู้อื่น ด้วยมานะของตน พึงรู้ว่าเป็นคนถ่อย. ๑๘. คนฉุนเฉียว กระด้าง มีความ ปรารถนาลามก มีความตระหนี่ โอ้อวด ไม่ละอาย ไม่สะดุ้งกลัว พึงรู้ว่าเป็นคนถ่อย. ๑๙. คนติเตียนพระพุทธเจ้า หรือ ติเตียนบรรพชิต หรือ คฤหัสถ์ สาวกพระ- พุทธเจ้า พึงรู้ว่าเป็นคนถ่อย. ๒๐. ผู้ใดแลไม่เป็นพระอรหันต์ แต่ ปฏิญาณว่าเป็นพระอรหันต์ ผู้นั้นแลเป็นคน ต่ำช้า เป็นโจรในโลกพร้อมทั้งพรหมโลก คนเหล่าใด เราประกาศแก่ท่านแล้ว คน เหล่านั้นนั่นแล เรากล่าวว่าเป็นคนถ่อย. บุคคลไม่เป็นคนถ่อยเพราะชาติ ไม่ เป็นพราหมณ์เพราะชาติ แต่เป็นคนถ่อย