Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 46 หน้าที่ 480

เล่ม มมร. 46 หน้า 480 ข้อ 312
ไม่ห่วงใย สุนัขบ้าน สุนัขจิ้งจอก หมาป่า หมู่หนอน กา แร้ง และสัตว์เหล่าอื่น ย่อม กัดกินกายนั้น ภิกษุในศาสนานี้ ได้ฟังพระ- พุทธพจน์แล้ว มีความรู้ชัด เธอย่อมกำหนด รู้กายนี้ ย่อมเห็นตามความเป็นจริงทีเดียว สรีระที่มีวิญญาณนี้เหมือนสรีระที่ตายแล้ว นั่น สรีระที่ตายแล้วนั้น เหมือนสรีระที่มี วิญญาณนี้ ภิกษุพึงคลายความพอใจในกาย เสียทั้งภายในและภายนอก ภิกษุนั้นมีความ รู้ชัดในศาสนานี้ ไม่ได้ยินดีแล้วด้วยฉันทรา- คะ ได้บรรลุอมฤตบท สงบดับไม่จุติ กาย นี้มีสองเท้า ไม่สะอาด มีกลิ่นเหม็น อัน บุคคลบริหารอยู่ เต็มไปด้วยซากศพต่าง ๆ ถ่ายของไม่สะอาด มีน้ำลายและน้ำมูกเป็น- ต้นให้ไหลออกจากทวารทั้งเก้า และขับ เหงื่อไคลให้ไหลออกจากขุมขนนั้น ๆ ผู้ใด พึงสำคัญเพื่อยกย่องตัวหรือพึงดูหมิ่นผู้อื่น จักมีอะไร นอกจากการไม่เห็นอริยสัจ. จบวิชยสูตรที่ ๑๑
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka