พระไตรปิฎก

บุคคลไม่พึงเห็น ไม่พึงฟังคนพาล และไม่พึงอยู่ร่วมกับคนพาล ไม่ควรสนทนา ปราศรัยกับคนพาล และไม่ควรพอใจการ สนทนาปราศรัยกับคนพาล (ท้าวสักกะตรัสถามว่า) ดูก่อนกัสสปะ คนพาลได้ทำอะไร ให้แก่ท่านแลหรือ ท่านจงบอกถึงเหตุ ดู ก่อนกัสสปะ เพราะเหตุไร ท่านจึงชมต้อง การเห็นคนพาล (อกิตติดาบสตอบว่า) (เพราะ) คนพาลมีปัญญาทราม ย่อม แนะนำสิ่งที่ไม่ควรแนะนำ ย่อมประกอบใน สิ่งที่ไม่ใช่ธุระ การแนะนำในทางที่ผิด ๆ เป็นความประเสริฐ (ของคนพาล) คนพาล แม้เขาพูดดี ๆ ก็โกรธ คนพาลนั้นย่อมไม่รู้ จักอุบายเครื่องแนะนำ การไม่เห็นคนพาล นั้นเสียได้เป็นการดี. พระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อทรงติเตียนการคบคนพาลโดยประการทั้งปวง อย่างนี้แล้ว จึงตรัสว่า การไม่คบพวกคนพาลเป็นมงคล บัดนี้เมื่อจะตรัส สรรเสริญการคบบัณฑิตจึงตรัส ปณฺฑิตานณฺจ เสวนา ว่าเป็นมงคล. สัตว์ทั้งหลายที่ประกอบด้วยกุศลกรรมบถ ๑๐ มีปาณาติบาตเป็นต้น จำพวกใดจำพวกหนึ่งชื่อว่า บัณฑิต ในบรรดาการคบคนพาลและบัณฑิตทั้ง สองนั้น บัณฑิตทั้งหลายเหล่านั้น จะพึงทราบได้โดยอาการ ๓ อย่าง ดังที่ตรัส