Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 47 หน้าที่ 426

เล่ม มมร. 47 หน้า 426 ข้อ 359
ดูก่อนพราหมณ์ ถ้าอย่างนั้นท่านจง เงี่ยโสตลงเถิด เราจักแสดงธรรมแก่ท่าน ท่านอย่าถามถึงชาติ จงถามแต่ธรรมสำหรับ ประพฤติเถิด ไฟย่อมเกิดแต่ไม้แล แม้ผู้ที่ เกิดในสกุลต่ำ เป็นมุนีมีปัญญา เป็นผู้เกียด กันอกุศลวิตกด้วยหิริ รู้เหตุการณ์ได้โดย ฉับพลันก็มี. พราหมณ์ผู้มุ่งบุญ พึงบูชา พึงหลั่ง ไทยธรรมในทักขิไณยบุคคลผู้ที่ฝึกตนด้วย สัจจะผู้ประกอบด้วยการฝึกฝนอินทรีย์ ผู้ถึง ที่สุดแห่งเวท ผู้อยู่จบพรหมจรรย์ตามกาล. ชนเหล่าใดละกามทั้งหลายได้แล้ว ไม่ยึดมั่นอะไร ๆ เที่ยวไป มีตนสำรวมดีแล้ว เหมือนกระสวยที่ไปตรง ฉะนั้น พราหมณ์ ผู้มุ่งบุญพึงบูชา พึงหลั่งไทยธรรม ในชน เหล่านั้นตามกาล. ชนเหล่าใดปราศจากราคะ มีอินทรีย์ ตั้งมั่นดีแล้ว หลุดพ้นแล้วจากการจับของ กิเลส เปล่งปลั่งอยู่ เหมือนพระจันทร์ที่พ้น แล้วจากการเบียดเบียนของราหู สว่างไสว
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka