พระไตรปิฎก

เราจักบัญญัติปฏิปทาของมุนีที่บุคคล ทำได้ยาก ให้เกิดความยินดีได้ยาก แต่ท่าน เอาเถิด เราจักบอกปฏิปทาของมุนีนั้นแก่ ท่าน. ท่านจงอุปถัมภ์ตน จงเป็นผู้มั่นคง เถิด พึงกระทำการด่า และการไหว้ในบ้าน ให้เสมอกัน พึงรักษาความประทุษร้ายแห่ง ใจ พึงเป็นผู้สงบไม่มีความเย่อหยิ่งเป็น อารมณ์. อารมณ์ที่สูงต่ำมีอุปมาด้วยเปลวไฟ ในป่า ย่อมมาสู่คลองจักษุเป็นต้น เหล่านารี ย่อมประเล้าประโลมมุนี นารีเหล่านั้น อย่า พึงประเล้าประโลมท่าน. มุนีละกามทั้งหลายทั้งที่ดีแล้วงดเว้น จากเมถุนธรรม ไม่ยินดียินร้าย ในสัตว์ ทั้งหลายผู้สะดุ้งและมั่นคง. พึงกระทำตนให้เป็นอุปมาว่า เรา ฉันใด สัตว์เหล่านี้ก็ฉันนั้น สัตว์เหล่านี้ ฉันใด เราก็ฉันนั้น ดังนี้แล้ว ไม่พึงฆ่าเอง ไม่พึงใช้ผู้อื่นให้ฆ่า.