พระไตรปิฎก

ก็สมณพราหมณ์ผู้มีวาทะว่าเที่ยง พวกหนึ่ง (มีความถือตัวว่า) เป็นบัณฑิต ในโลกนี้ ย่อมกล่าวอรูปสมาบัตินี้ว่า เป็น ความบริสุทธิ์ของสัตว์แม้ด้วยเหตุเพียงเท่านี้ มณพราหมณ์ผู้มีวาทะว่าขาดสูญพวกหนึ่ง เป็นผู้มีวาทะว่าตนเป็นคนฉลาดในอนุปาทิ- เสสนิพพาน ย่อมโต้เถียงสมณพราหมณ์ผู้มี วาทะว่าเที่ยงเหล่านั้น. ส่วนท่านผู้เป็นมุนี รู้บุคคลเจ้าทิฏฐิ เหล่านั้นว่า เป็นผู้อาศัยสัสสตทิฏฐิและอุจ- เฉททิฏฐิ ท่านผู้เป็นมุนีนั้นเป็นนักปราชญ์ พิจารณารู้ผู้อาศัยทิฏฐิทั้งหลายแล้ว รู้ธรรม โดยลักษณะมีความไม่เที่ยงและเป็นทุกข์เป็น ต้น หลุดพ้นแล้ว ย่อมไม่ทะเลาะวิวาทกับ ใคร ย่อมไม่มาเพื่อความเกิดในภพน้อยใหญ่ จบกลหวิวาทสูตรที่ ๑๑