พระไตรปิฎก

อัตตทัณฑสูตรที่ ๑๕ ว่าด้วยความสลดใจ [๔๒๒] ภัยเกิดแล้วแต่อาชญาของ ตน ท่านทั้งหลายจงเห็นคนผู้ทะเลาะกัน เรา จักแสดงควานสลดใจตามที่เราได้สลดใจมา แล้ว. เราได้เห็นหมู่สัตว์กำลังดิ้นรนอยู่ (ด้วยตัณหาและทิฏฐิ) เหมือนปลาในแอ่ง น้ำน้อย ฉะนั้น ภัยได้เข้ามาถึงเราแล้ว เพราะได้เห็นคนทั้งหลายผู้พิโรธกันและกัน. โลกโดยรอบหาแก่นสารมิได้ ทิศ ทั้งปวงหวั่นไหวแล้ว เราปรารถนาความ ต้านทานแก่ตนอยู่ ไม่ได้เห็นสถานที่อะไร ๆ อันทุกข์มีชราเป็นต้นไม่ครอบงำแล้ว. เราไม่ได้มีความยินดี เพราะได้เห็น สัตว์ทั้งหลาย ผู้อันทุกข์มีชราเป็นต้นกระทบ แล้วผู้ถึงความพินาศ อนึ่ง เราได้เห็นกิเลส ดุจลูกศรมีราคะเป็นต้น ยากที่สัตว์จะเห็น ได้ อันอาศัยหทัยในสัตว์เหล่านี้.