พระไตรปิฎก

กัปปปัญหาที่ ๑๐ ว่าด้วยธรรมเป็นที่พึ่ง [๔๓๔] กัปปมาณพทูลถามปัญหาว่า ข้าแต่พระองค์ผู้นิรทุกข์ ขอพระ- องค์จงตรัสบอกซึ่งธรรมอันเป็นที่พึ่งของชน ทั้งหลาย ผู้อันชราและมรณะครอบงำแล้ว ดุจที่พึ่งของชนทั้งหลาย ผู้อยู่ในท่ามกลาง สาคร เมื่อคลื่นเกิดแล้ว มีภัยใหญ่ฉะนั้น อนึ่ง ขอพระองค์จงตรัสบอกที่พึ่งแก่ข้า- พระองค์โดยอุบายที่ทุกข์นี้ไม่พึงมีอีกเถิด. พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสพยากรณ์ว่า ดูก่อนกัปปะ เราจะบอกธรรม อันเป็นที่พึ่งของ ชนทั้งหลาย ผู้อันชราและมรณะครอบงำ แล้ว ดุจที่พึ่งของชนทั้งหลายผู้อยู่ในท่าม กลางสาคร เมื่อคลื่นเกิดแล้ว มีภัยใหญ่ แก่ท่าน ธรรมชาติไม่มีเครื่องกังวล ไม่มี ความถือมั่น นี้เป็นที่พึ่ง หาใช่อย่างอื่นไม่ เรากล่าวที่พึงอันเป็นที่สิ้นไปแห่งชรา และ มรณะว่านิพพาน ชนเหล่าใดรู้นิพพานนั้น แล้ว มีสติ มีธรรมอันเห็นแล้ว ดับกิเลสได้