พระไตรปิฎก

อนาปัตติวาร [๓๐๓] มีบุรุษผู้รู้เดียงสาอยู่ด้วย ๑ ภิกษุแสดงธรรมเพียง ๕-๖ คำ ๑ ภิกษุแสดงธรรมหย่อนกว่า ๕-๖ คำ ๑ ภิกษุลุกขึ้นแล้วนั่งแสดงธรรมต่อไป ๑ มาตุคามลุกขึ้นแล้วนั่งลงอีก ภิกษุแสดงแก่มาตุคามนั้น ๑ ภิกษุแสดงแก่ มาตุคามอื่น ๑ มาตุคามถามปัญหา ภิกษุถูกถามปัญหาแล้วกล่าวแก้ ๑ ภิกษุ แสดงธรรมเพื่อประโยชน์แก่คนอื่นอยู่ มาตุคามฟังอยู่ด้วย ๑ ภิกษุวิกลจริต ๑ ภิกษุอาทิกัมมิกะ ๑ ไม่ต้องอาบัติแล. มุสาวาทวรรค สิกขาบทที่ ๗ จบ มุสาวาทวรรค ธรรมเทศนาสิกขาบทที่ ๗ พึงทราบวินิจฉัย ในสิกขาบทที่ ๗ ดังต่อไปนี้ [แก้อรรถปฐมบัญญัตติ เรื่องพระอุทายี] หญิงแม่เจ้าเรือน ชื่อว่า ฆรณี บทว่า นิเวสทฺวาเร ได้แก่ ที่ประตูใหญ่แห่งนิเวศน์ (เรือน). หญิงสะใภ้ในเรือนนั้น ชื่อว่า ฆรสุณหา. บทว่า อาวสถทฺวาเร ได้แก่ ที่ประตูห้องนอน. บทว่า วิสฏฺเน ได้แก่ ด้วยเสียงชัดเจนดี. บทว่า วิวเฏน ได้แก่ เปิดเผย คือ ไม่คลุมเคลือ. สองบทว่า ธมฺโม เทเสตพฺโพ มีความว่า พระธรรมกถึกควร แสดงธรรม อันต่างโดยสรณะและศีล เป็นต้นนี้.