พระไตรปิฎก

ม้าของท่านเทียมรถ ประดับด้วยอลังการอย่าง เยี่ยม ก้มหน้าไปในอากาศ มีกำลังว่องไว ม้าเหล่านั้น เทียมรถ ๕๐๐ อันบุญกรรมเนรมิตแล้ว นายสารถี เตือนแล้วก็พาตัวท่านไป ท่านนั้นประดับองค์แล้วยืน อยู่บนรถอันเพริศแพร้ว ก็สว่างไสวคล้ายดวงไฟกำลัง โชติช่วงอยู่นี้. ดูก่อนเทพธิดาผู้อ่าองค์ น่าดูไม่จืด อาตมาขอ ถามท่าน ท่านมาจากเทพหมู่ไร จึงเข้าเฝ้าพระพุทธ- เจ้าผู้ที่ไม่มีใครประเสริฐยิ่งกว่า. สิริมาเทพธิดาจึงตอบด้วยคาถาว่า บัณฑิตทั้งหลาย กล่าวถึงเทพซึ่งเป็นผู้เลิศด้วย กามหมู่ใดว่า เป็นทวยเทพที่เยี่ยมหาที่เปรียบมิได้ ยินดีด้วยกามสมบัติ ที่ทวยเทพพวกอื่นมาเนรมิตให้ [ นิมมานรดี ดีฉันเป็นอัปสรที่มีวรรณะงาม มาจาก เทพหมู่นั้น มาในมนุษยโลกนี้ก็เพื่อจะถวายบังคม พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ผู้ที่ไม่มีใครประเสริฐยิ่งกว่า. พระเถระใคร่จะถามถึงบุญกรรมที่นางก่อสร้างไว้ในชาติก่อน จึง ได้ถามด้วยสองคาถาว่า ชาติก่อนแต่จะมาในที่นี้ ท่านได้สั่งสมสุจริต กรรมอะไรไว้ ท่านจึงมียศนับประมาณไม่ได้ เปี่ยม ไปด้วยความสุข เพราะบุญอะไร ตัวท่านจึงมีฤทธิ์ ซึ่ง ไม่มีฤทธิ์ไร ๆ ประเสริฐยิ่งกว่า และเหาะได้ (เช่นนี้)