Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 48 หน้าที่ 139

เล่ม มมร. 48 หน้า 139 ข้อ 16
ทรงแสดงแล้ว ดีฉันได้สัมผัสสมาธิจากสมถะ ใน อัตภาพนั้นนั่นแล อันนั้น ได้เป็นความแน่นอน อย่างยิ่ง [ ที่จะบรรลุมรรคผล ] สำหรับดีฉัน. ดีฉันได้อมตธรรมอันประเสริฐ ทำให้แปลก จากปุถุชน มีความเชื่อมั่นในพระรัตนตรัยส่วนเดียว บรรลุคุณวิเศษเพราะตรัสรู้ ไม่มีความสงสัยอันชน เป็นอันมากบูชาแล้ว ดีฉันเสวยความยินดีระเริงเล่น ไม่น้อยเลย. ดีฉันเป็นเทวดาเห็นอมตธรรมอย่างนี้ เป็น สาวิกาของพระตถาคต ผู้ที่ไม่มีผู้อื่นประเสริฐกว่า เห็นธรรมก็ตั้งอยู่ในผลระดับแรก [ โสดาปัตติผล] เป็นพระโสดาบัน ทุคติเป็นอันไม่มีอีกละ. ดีฉันนั้นเข้ามาเพื่อถวายบังคมพระองค์ ผู้ที่ไม่มี ผู้อื่นประเสริฐกว่า และเหล่าภิกษุผู้ยินดีในกุศล ที่น่า เลื่อมใส เพื่อนมัสการสมณสมาคมอันรุ่งเรื่อง ดีฉัน มีความเคารพในพระธรรมราชาผู้ทรงสิริ. ดีฉันพบพระมุนีแล้ว ก็มีใจบันเทิงเอิบอิ่ม ขอ ถวายบังคมพระตถาคต ผู้ทรงเป็นสารถีฝึกคนดีที่ ควรฝึก ทรงตัดตัณหา ยินดีในกุศล เป็นผู้นำสัตว์ ผู้อนุเคราะห์ด้วยประโยชน์เกื้อกูลอย่างยิ่ง. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า นคนฺตเร ได้แก่ ในระหว่างกลางภูผา
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka