พระไตรปิฎก

๓. ปัลลังกวิมาน ว่าด้วยปัลลังกวิมาน [๓๑] พระมหาโมคคัลลานเถระ ถามนางเทพธิดานั้นด้วยคาถา ความว่า ดูก่อนนางเทพธิดาผู้มีอานุภาพมาก ท่านอยู่ บนที่นอนใหญ่เป็นบัลลังก์อันประเสริฐ อันบุญกรรม ตกแต่งให้วิจิตรด้วยแก้วมณีและทองคำ โรยดอกไม้ ไว้เกลื่อนกล่น อนึ่ง รอบ ๆ ตัวท่าน เหล่านางเทพ- อัปสรมีร่างสมทรง แผลงฤทธิ์ได้ต่าง ๆ ฟ้อนรำ ขับร้อง ให้ท่านร่าเริงบันเทิงใจอยู่เป็นนิจ ท่านเป็น นางเทพธิดาผู้ศักดิ์สิทธิ์มีฤทธิ์อานุภาพมาก ครั้งเมื่อ ท่านยังเป็นมนุษย์อยู่ได้ทำบุญอะไรไว้ ท่านเป็นผู้มี อานุภาพอันรุ่งเรือง และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่ว ทุกทิศอย่างนี้ เพราะบุญกรรมอะไร. นางเทพธิดานั้นตอบว่า ดีฉันเมื่อเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในมนุษยโลก เป็น บุตรสะใภ้ในตระกูลอันมั่งคั่งตระกูลหนึ่ง ดีฉันเป็น ผู้ไม่โกรธ เป็นผู้ประพฤติอยู่ใต้บังคับบัญชาของสามี ไม่ประมาทในวันอุโบสถ เมื่อดีฉันยังเป็นสาวอยู่ เป็นผู้ภักดีด้วยการไม่ประพฤตินอกใจสามีหนุ่ม ดีฉัน