พระไตรปิฎก

สุดาเทพธิดา ๑ ต่างเป็นนางบำเรอของท้าวสักกเทว- ราชผู้ประเสริฐ มีสิริ ได้พากันไปยังแม่น้ำอันไหล มาจากสระอโนดาต มีน้ำเยือกเย็น มีดอกอุบลน่า รื่นรมย์ ในป่าหิมพานต์ เพื่อสรงสนาน ครั้นสรง สนาน ฟ้อนรำขับร้อง รื่นเริงสำราญใจในแม่น้ำแล้ว จึงนางสุดาเทพธิดาได้ถามนางลดาเทพธิดาผู้พี่องค์- ใหญ่ว่า เจ้าพี่จ๋า ผู้มีดวงตาเหลืองปนแดง มีร่าง ประดับด้วยพวงมาลัยอุบล มีพวงมาลัยประดับเศียร ผิวพรรณก็งดงามเปล่งปลั่งดังทองคำ มีอวัยวะทุก ส่วนงดงามผ่องใส เหมือนท้องฟ้าที่ปราศจากเมฆ หมอก มีอายุยืน ดีฉันขอถามเจ้าพี่ เพราะทำบุญ อะไรไว้ เจ้าพี่จึงได้มียศมาก ทั้งเป็นที่รักและ โปรดปรานของพระภัสดา มีรูปงานสะสวยยิ่งนัก ทั้งฉลาดในการฟ้อนรำขับร้อง และบรรเลงเป็นเยี่ยม จนพวกเทพบุตรและเทพธิดาไต่ถามถึงเสมอ ๆ ขอ โปรดได้บอกแก่หม่อมฉันด้วยเถิด. นางเทพธิดาจึงตอบว่า ครั้งพี่ยังเป็นมนุษย์อยู่ในมนุษย์โลก เป็นบุตร สะใภ้ในตระกูลมั่งคั่งตระกูลหนึ่ง พี่มิได้เป็นคนมัก โกรธ เป็นผู้ประพฤติอยู่ใต้บังคับบัญชาของสามี ไม่ ประมาทในวันอุโบสถ เมื่อพี่ยังเป็นสาวอยู่ เป็นผู้ ภักดีด้วยการไม่ประพฤตินอกใจสามีหนุ่ม พี่เป็นที่