Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 48 หน้าที่ 297

เล่ม มมร. 48 หน้า 297 ข้อ 35
ในหมู่บ้านนั้นเรียกดิฉันว่า เสสวดี ดีฉันมีใจชื่นบาน ได้ก่อสร้างกุศลกรรมไว้ในชาตินั้น คือ ได้บูชาพระ- ธาตุของพระธรรมเสนาบดี นามว่า อุปติสสะ ซึ่ง เป็นที่บูชาของทวยเทพและมนุษย์ทั้งหลายผู้มากไป ด้วยคุณความดีมีศีลเป็นต้นหาประมาณมิได้ ซึ่ง นิพพานไปแล้วด้วยเครื่องสักการะหลายอย่าง ล้วน แต่รัตนะและดอกคำ ก็แหละครั้นบูชาพระธาตุของ พระผู้แสวงหาซึ่งคุณอย่างยอดยิ่ง ผู้ถึงอนุปาทิเสส- นิพพานธาตุแล้ว ซึ่งในที่สุดยังเหลืออยู่แด่พระธาตุ เท่านั้น ครั้นดิฉันละกายมนุษย์นั้นแล้ว จึงได้มาเถิด ในดาวดึงส์ชั้นไตรทศ อยู่ประจำวิมานในเทวโลก. จบเสสวดีวิมาน อรรถกถาเสสวดีวิมาน เสสวดีวิมาน มีคาถาว่า ผลิกรชตเหมชาลจฺฉนฺนํ ดังนี้เป็นต้น. เสสวดีวิมานนั้นเกิดขึ้นอย่างไร ? พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระเชตวันพาวิหาร ใกล้กรุง สาวัตถี. สมัยนั้น ได้มีลูกสะใภ้ของตระกูลชื่อ เสสวดี ในตระกูลคหบดี มหาศาลตระกูลหนึ่ง ณ นาลกคาม ในแคว้นมคธ. ได้ยินว่า นางเสสวดีนั้น เมื่อเขากำลังสร้างสถูปทองประมาณ
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka