พระไตรปิฎก

มหาเถระทั้งหลายผู้เป็นพระธรรมสังคาหกาจารย์ ครั้งทำสังคายนา. พระ- มหาเถระเหล่านั้นได้ยกเรื่องนั้นขึ้นสู่การสังคายนา ด้วยประการนั้นเอง. จบอรรถกถาวิสาลักขิวิมาน ๑๐. ปริฉัตตกวิมาน ว่าด้วยปาริฉัตตกวิมาน พระมหาโมคคัลลานเถระถามนางเทพธิดาองค์หนึ่งว่า [๓๘] ดูก่อนเทพธิดา ท่านมาเก็บดอกไม้สวรรค์ ปาริฉัตตกะ หอมหวนน่ารื่นรมย์มาร้อยกรองเป็นพวง มาลัยทิพย์ ขันร้องสำเริงอยู่ เมื่อท่านกำลังฟ้อนรำอยู่ เสียงทิพย์น่าฟังวังเวงใจ เปล่งออกมาจากอวัยวะ น้อยใหญ่พร้อม ๆ กัน ทั้งกลิ่นทิพย์หอมหวนยวนใจ ก็ฟุ้งออกจากอวัยวะน้อยใหญ่ทุก ๆ ส่วน เมื่อท่าน ไหวกายไปมา เสียงเครื่องประดับอันท่านประดับไว้ที่ ช้องผมทุก ๆ ส่วน ถูกลมพัดมาต้องเข้าก็เปล่งเสียง ไพเราะคล้ายดนตรีเครื่อง ๕. อนึ่ง เสียงมาลัยประดับเศียรที่ถูกลมพัดต้อง เข้าแล้ว ก็กังวานไพเราะคล้ายกับเสียงดนตรีเครื่อง ๕ แม้กลิ่นดอกไม้ที่ท่านสอดแซมไว้บนผมก็มีกลิ่นหอม หวน น่าชื่นใจ ฟุ้งไปทั่วทุกทิศ ดุจไม้สวรรค์ฉะนั้น