พระไตรปิฎก

เทพบุตรนั้นดีใจ ถูกพระวังคีสะถามแล้ว ก็ พยากรณ์ปัญหาของกรรมที่มีผลอย่างนี้ว่า ข้าพเจ้า เกิดเป็นมนุษย์ในหมู่มนุษย์ ได้เป็นอุบาสกของพระผู้ มีจักษุ เป็นผู้งดเว้นจากปาณาติบาต งดเว้นจาก อทินนาทานในโลก ไม่ดื่มน้ำเมา ไม่กล่าวเท็จ และ ยินดีด้วยภริยาของตน มีจิตเลื่อมใส เมื่อบริจาคข้าว น้ำได้ถวายทานอย่างไพบูลย์โดยเคารพ เพราะบุญนั้น วรรณะของข้าพเจ้าจึงเป็นเช่นนี้ เพราะบุญนั้น ผล อันนี้จึงสำเร็จแก่ข้าพเจ้า และโภคะทุกอย่างที่น่ารัก จึงเกิดแก่ข้าพเจ้า. ข้าแต่ภิกษุผู้มีอานุภาพมาก ครั้งเกิดเป็นมนุษย์ ข้าพเจ้าได้ทำบุญใดไว้ เพราะบุญนั้น ข้าพเจ้าจึง มีอานุภาพรุ่งเรืองอย่างนี้ และวรรณะของข้าพเจ้าจึง สว่างไสวไปทุกทิศ. ในเรื่องนั้น ไม่มีเรื่องที่ไม่เคยมี คำที่เหลือมีนัยดังกล่าวแล้วใน หนหลังนั่นแล. จบอรรถกถาทุติยนาควิมาน