พระไตรปิฎก

เทวบุตรถูกพระเถระถามอย่างนี้แล้ว ได้พยากรณ์ด้วยคาถาเหล่านี้ ว่า ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ข้าพเจ้าเป็นราชโอรส ชื่อ สุชาต ในชาติก่อน และท่านได้อนุเคราะห์ให้ข้าพเจ้า ได้ตั้งอยู่ในสัญญมะ ท่านทราบว่าข้าพเจ้าหมดอายุ ได้มอบพระบรมสารีริกธาตุของพระศาสดาด้วยกล่าว ว่า ดูก่อนสุชาต เธอจงบูชาพระบรมสารีริกธาตุนี้ การบูชานั้นจักเป็นประโยชน์แก่เธอเอง. ข้าพเจ้าได้ขวนขวายบูชาพระบรมสารีริกธาตุ นั้น ด้วยของหอมและดอกไม้ทั้งหลาย ครั้นละร่าง มนุษย์แล้ว ได้เข้าถึงนันทนอุทยาน มีอัปสรห้อม ล้อม รื่นรมย์ด้วยการฟ้อนรำขับร้องอยู่ในนันทนอุท- ยาน อันเลิศน่าร่มรื่น ประกอบด้วยฝูงปักษานานา- พรรณ. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สรีรํ ได้แก่ พระบรมสารีริกธาตุ. บทว่า โหหิติ แปลว่า จักเป็น. บทว่า สมุยฺยุโต โดยความว่า ขวนขวาย โดยชอบ คือ กระวีกระวาด. เทวบุตรตอบเนื้อความที่พระเถระถามอย่างนี้แล้วไหว้พระเถระ ทำ ประทักษิณ ลาบิดามารดาแล้วขึ้นรถกลับไปเทวโลกตามเดิม. แม้พระเถระก็ได้ทำเนื้อความนั้น ให้เป็นอัตถุปปัตติเหตุเกิดเรื่อง