พระไตรปิฎก

ดวงอาทิตย์ในสารทกาล กำลังอุทัยขึ้นมา ดอกไม้ และเครื่องประดับที่แขนทั้งสอง ไหวพริ้วเพราะแรง ลม ก็เปล่งเสียงกังวานไพเราะเพราะจับใจ อันวิญญู ชนทุกคนพึงฟัง ดูราท่านจอมเทพ รถ ช้าง (ม้า ) และดนตรีทั้งหลายที่อยู่สองข้างพื้นอุทยาน ส่งเสียง ทำให้ท่านบันเทิงใจ ดุจพิณทั้งหลายมีรางและคันถือ ที่ปรับไว้เรียบร้อย อันนักดีดพิณบรรเลงอยู่ ย่อมทำ ชนผู้ฟังให้บันเทิงฉะนั้น เมื่อพิณเป็นอันมากเหล่านี้ มีเสียงไพเราะเจริญใจ อันอัปสรทั้งหลายบรรเลงอยู่ สนิทสนมกลมกลืนซาบซึ้งตรึงใจ เหล่าเทพกัญญา ผู้ชำนาญศิลป์ พากันฟ้อนรำขับร้องอยู่ในดอกปทุม ทั้งหลาย เมื่อใดการขับร้องการประโคมและการ ฟ้อนรำเหล่านี้ ผสมผสานเป็นอันเดียวกัน เมื่อนั้น อัปสรพวกหนึ่งก็ฟ้อนรำอยู่ในรถของท่านนี้. อีกพวกหนึ่งซึ่งเป็นเทพกัญญาชั้นสูง ก็ส่อง รัศมีอยู่สองข้างในรถของท่านนั้น ท่านอันหมู่ดนตรี ปลุกให้ตื่น บันเทิงใจ อันทวยเทพทั้งหลายบูชาอยู่ ดุจท้าวสักกะผู้ทรงวชิราวุธ เมื่อพิณเป็นอันมากเหล่า นี้มีเสียงไพเราะเจริญใจ ซาบซึ้งตรึงใจ อันอัปสร บรรเลงอยู่ เมื่อก่อนท่านทำกรรมอะไรไว้ด้วยตนเอง ครั้งเกิดเป็นมนุษย์ในชาติก่อน ท่านได้รักษาอุโบสถ หรือว่าได้ชอบใจการประพฤติธรรม และการสมาทาน