พระไตรปิฎก

ปายาสิกวรรคที่ ๖ ๑. ปฐมอคาริยวิมาน ว่าด้วยอคาริยวิมานที่ ๑ พระมหาโมคคัลลานเถระ ได้ถามเทพบุตรองค์หนึ่งว่า [๖๕] สวนจิตรลดาวันเป็นวนะประเสริฐสูงสุด ของทวยเทพชั้นไตรทศ ส่องแสงสว่างไสว ฉันใด วิมานของท่านนี้ก็มีอุปมาฉันนั้น ส่องแสงสว่างไสว อยู่ในอากาศ ท่านบรรลุเทวฤทธิ์มีอานุภาพมาก ครั้งเกิดเป็นมนุษย์ท่านได้ทำบุญอะไรว่า เพราะ บุญอะไร ท่านจึงมีอานุภาพรุ่งเรืองอย่างนี้ และ ส่องแสงสว่างไสวไปทุกทิศ. เทพบุตรนั้น ถูกพระโมคคัลลานเถระถามแล้ว ดีใจ ก็พยากรณ์ปัญหาของกรรมมีผลอย่างนี้ว่า ในมนุษยโลก ข้าพเจ้าและภรรยา อยู่ครอง เรือน เป็นดุจอู่ข้าวอู่น้ำ มีจิตเลื่อมใส ได้บริจาค ข้าวและน้ำอย่างไพบูลโดยเคารพ เพราะบุญนั้น ข้าพเจ้าจึงมีวรรณะเช่นนี้ ฯ ล ฯ และวรรณะของ ข้าพเจ้าจึงสว่างไสวไปทุกทิศ. จบปฐมอคาริยวิมาน