พระไตรปิฎก

พระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระศาสดาทรงทำเรื่องนั้นเป็นอัตถุปปัตติเหตุเกิด เรื่องแล้ว ทรงแสดงธรรมแก่มหาชนที่ประชุมกัน เทศนานั้น ก็ได้เกิด ประโยชน์แก่มหาชนแล. จบอรรถกถาภิกขาทายกวิมาน ๗. ยวปาลกวิมาน ว่าด้วยยวปาลกวิมาน พระมหาโมคคัลลานเถระ ได้ถามเทพบุตรองค์หนึ่งว่า [๗๑] วิมานแก้วมณีของท่านนี้ ฯ ล ฯ และ วรรณะของท่านจึงสว่างไสวไปทุกทิศ. เทพบุตนั้น ถูกพระโมคคัลลานเถระถามแล้ว ดีใจ ก็พยากรณ์ปัญหาของธรรมที่มีผลอย่างนี้ว่า ครั้งเกิดเป็นมนุษย์ในหมู่มนุษย์ ข้าพเจ้าเป็นคน เฝ้านาข้าวเหนียว ได้เห็นภิกษุผู้ปราศจากกิเลสดุจธุลี ผ่องใส ไม่ขุ่นมัว มีความเลื่อมใส จึงได้แบ่งขนม สดถวายท่านด้วยมือของตน ครั้นแล้วจึงบันเทิงอยู่ ในสวนนันนทวัน เพราะบุญนั้น ข้าพเจ้าจึงมีวรรณะ เช่นนี้ ฯ ล ฯ และวรรณะของข้าพเจ้าจึงสว่างไสว ไปทุกทิศ. จบยวปาลกวิมาน