พระไตรปิฎก

๓. มณิถูณวิมาน ว่าด้วยมณิถูณวิมาน พระมหาโมคคัลลานเถระ ถามเทพบุตรองค์หนึ่งว่า [๗๗] วิมานเสาแก้วมณีนี้สูง ๒ โยชน์ โดย รอบ มีห้องรโหฐาน ๗๐๐ ล้วนเสาแก้วไพฑูรย์ ปูลาด ด้วยเครื่องปูลาดที่งดงามโอฬาร ท่านนั่งและดื่มกิน ในวิมานนั้น และพิณทิพย์ก็บรรเลงไพเราะ มีกาม- คุณห้ามีรสเป็นทิพย์ และอัปสรเทพนารีที่แต่งองค์ ด้วยทองฟ้อนรำอยู่ เพราะบุญอะไร ท่านจึงมีวรรณะ เช่นนี้ เพราะบุญอะไร ผลอันนี้จึงสำเร็จแก่ท่าน และโภคะทุกอย่างที่น่ารักจึงเกิดแก่ท่าน. ดูก่อนเทพบุตรผู้มีอานุภาพมาก อาตมาขอถาม ท่าน ครั้งเกิดเป็นมนุษย์ ท่านได้ทำบุญอะไรไว้ เพราะบุญอะไร ท่านจึงมีอานุภาพรุ่งเรืองอย่างนี้ และรัศมีของท่านจึงสว่างไสวไปทุกทิศ. เทพบุตรนั้นดีใจ ถูกพระโมคคัลลานะถามแล้ว ครั้นแล้วก็พยากรณ์ปัญหาของกรรมที่มีผลอย่างนี้ว่า ครั้งเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในมนุษยโลก ข้าพเจ้า ได้สร้างที่จงกรมไว้ในทางที่ไม่มีต้นไม้ และปลูก ต้นไม้ไว้ร่มรื่น อนึ่ง สมณะผู้มีศีล ได้เป็นที่รัก