พระไตรปิฎก

ท่านพระมหาโมคคัลลานเถระ เข้าไปหาสอบถามเทพบุตรนั้นด้วย คาถาหลายคาถาว่า วิมานเสาแก้วมณีนี้สูง ๑๒ โยชน์ โดยรอบ มีห้องรโหฐาน ๗๐๐ ล้วนเสาแก้วไพฑูรย์ ปูลาด ด้วยเครื่องปูลาดที่งดงามโอฬาร ท่านนั่ง และดื่ม กินในวิมานนั้น และพิณทิพย์ก็บรรเลงไพเราะ มี กามคุณ ๕ มีรสเป็นทิพย์ และอัปสรเทพนารีที่แต่ง องค์ด้วยทองฟ้อนรำอยู่ เพราะบุญอะไร ท่านจึงมี วรรณะเช่นนี้ เพราะบุญอะไร ผลอันนี้จึงสำเร็จแก่ ท่าน และโภคะทุกอย่างที่น่ารักจึงเกิดแก่ท่าน. ดูก่อนเทพบุตร ผู้มีอานุภาพมาก อาตมาขอ ถามท่าน ครั้งเกิดเป็นมนุษย์ ท่านได้ทำบุญอะไรไว้ เพราะบุญอะไร ท่านจึงมีอานุภาพรุ่งเรืองอย่างนี้ และ รัศมีของท่านจึงสว่างไสวไปทุกทิศ. เทพบุตรนั้นได้พยากรณ์แก่พระมหาโมคคัลลานเถระ ด้วยคาถา หลายคาถาว่า เทพบุตรนั้น ถูกพระโมคคัลลานะถามแล้ว ดีใจ ครั้นถูกถามแล้วก็พยากรณ์ปัญหาของกรรมที่ มีผลอย่างนี้ว่า