พระไตรปิฎก

ครั้งนั้นข้าพเจ้าได้คิดอย่างนั้น ภายหลังกลับได้ สัญญาความสำคัญโดยแยบคาย จึงวางห่อขนมสด ลงในมือพระเถระ พร้อมกับกล่าวว่า ข้าพเจ้าถวาย เจ้าข้า ข้าพเจ้าได้รีบรุดไปไร่ถั่ว ก่อนที่ไร่ถั่วซึ่ง เป็นทรัพย์ของเจ้าของจะลูกฝูงโคทำลาย ณ ที่นั้น งูเห่ามีพิษมากได้กัดเท้าของข้าพเจ้าผู้กำลังเร่งรีบไป ข้าพเจ้าลูกความทุกข์เบียดเบียนบีบคั้น และภิกษุได้ ฉันขนมสดที่ข้าพเจ้าถวายนั้นเอง เพื่ออนุเคราะห์ ให้ข้าพเจ้า ข้าพเจ้ากระทำกาลกิริยาตายไป จุติ จากอัตภาพนั้น บังเกิดเป็นเทวดา กุศลกรรมนั้นเอง ข้าพเจ้ากระทำไว้ ข้าพเจ้าจึงได้เสวยผลกรรมอันเป็น สุขด้วยตนเอง ท่านเจ้าข้า พระคุณเจ้าอนุเคราะห์ ข้าพเจ้ามากแล้ว ข้าพเจ้าขออภิวาทพระคุณเจ้าด้วย ความเป็นผู้กตัญญู ในโลกพร้อมทั้งเทวโลกและมาร โลก ไม่มีมุนีอื่นที่อนุเคราะห์ยิ่งกว่าพระคุณเจ้า ท่านเจ้าข้า พระคุณเจ้าอนุเคราะห์ข้าพเจ้ามากแล้ว ข้าพเจ้าขออภิวาทพระคุณเจ้าด้วยความเป็นผู้กตัญญู ในโลกนี้หรือโลกอื่น ไม่มีมุนีอื่นที่อนุเคราะห์ยิ่งกว่า พระคุณเจ้า ท่านเจ้าข้า พระคุณเจ้าอนุเคราะห์ ข้าพเจ้ามากแล้ว ข้าพเจ้าขออภิวาทพระคุณเจ้าด้วย ความเป็นผู้กตัญญู. จบโคปาลวิมานที่ ๖