พระไตรปิฎก

ข้าพเจ้าได้มาด้วยบุญกรรมที่มิใช่บาปเหล่านั้นแหละ. ข้อนั้น เข้าใจง่ายทั้งนั้น. ลำดับนั้น พวกพ่อค้าได้เห็นเทพบุตรและวิมานของเทพบุตรนั้น ชัดแจ้ง จึงเชื่อผลแห่งกรรม เมื่อประกาศความเชื่อในผลแห่งกรรมของ ตน ได้กล่าวสองคาถาว่า ได้ยินว่า คนทั้งหลายที่มีปัญญา พูดแต่คำจริง คำของบัณฑิตทั้งหลาย จึงไม่แปรปรวนกลับกลาย เป็นอย่างอื่น คนทำบุญจะไปในที่ใด ๆ ย่อมมีแต่ ของที่น่ารักน้ำใคร่ บันเทิงอยู่ในที่นั้น ๆ ความโศก ความร่ำให้ การฆ่า การจองจำ และเหตุเกิดเรื่อง เลวร้าย มีอยู่ในที่ใด ๆ คนทำบาป ก็ย่อมไปในที่ นั้น ๆ ย่อมไม่พ้นทุคติไปได้ไม่ว่าในกาลไร. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า โสกปริทฺทโว แปลว่า ความโศก และความร่ำไห้ เหตุเกิดความพินาศ ท่านเรียกว่า ปริกิเลส. เมื่อพวกเขากำลงพูดกันอยู่อย่างนี้แล เปลือกฝักซึก ที่แก่จัด ขั้วหลุด เพราะความแก่จัด ก็หล่นจากต้นซึก ใกล้ประตูวิมาน ด้วยเหตุนั้น เทพบุตรพร้อมด้วยเทพบริวารก็โทมนัสเสียใจ พวกพ่อค้าเห็นดังนั้น จึง กล่าวคาถาว่า พ่อกุมาร เพราะเหตุอะไรหนอ เทพบริวารจึง กลายเป็นผู้ฟั่นเฟือนในชั่วครู่นี้ เหมือนน้ำถูกกวน