พระไตรปิฎก

๖. กัณหเปตวัตถุ ว่าด้วยความปรารถนากระต่ายจากดวงจันทร์ โรหิไณยอำมาตย์กราบทูลว่า [๑๐๓] ข้าแต่พระองค์ผู้กัณหโคตร ขอพระองค์ จงลุกขึ้นเถิด จะมัวบรรทมอยู่ทำไม จะมี ประโยชน์อะไรแก่พระองค์ด้วยการบรรทม อยู่เล่า ข้าแต่พระเกสวะ บัดนี้พระภาคาร่วมพระ อุทรของพระองค์ ซึ่งเป็นดุจพระหทัยและนัยน์- เนตรเบื้องขวาของพระองค์ มีลมกำเริบคลั่งเพ้อ ถึงกระต่ายไปเสียแล้ว. พระเจ้าเกสวะ ได้ทรง ฟังคำของโรหิไณยอำมาตย์แล้ว อันความเศร้า- โศกถึงพระภาดาครอบงำ ก็รีบเสด็จลุกขึ้นทันที จับพระหัตถ์ทั้งสองของฆฏบัณฑิตไว้มั่นแล้ว เมื่อจะทรงปราศรัย จึงตรัสพระคาถา มีความว่า เหตุไรหนอ เธอจึงทำดุจเป็นคนบ้าเที่ยว ไปทั่วนครทวารกะนี้ เพ้ออยู่ว่า กระต่าย ๆ เธอ ปรารถนากระต่ายเช่นไร ฉันจักให้นายช่างทำ กระต่ายทอง กระต่ายแก้วมณี กระต่ายโลหะ กระต่ายรูปิยะ กระต่ายสังข์ กระต่ายหิน กระต่าย แก้วประพาฬ ให้แก่เธอ หรือว่ากระต่ายอื่น ๆ