พระไตรปิฎก

บุคคลอาศัยนั่งนอนที่ร่นเงาของต้นไม้ใด พึงถอนต้นไม้นั้นพร้อมทั้งรากได้ ถ้าพึงประสงค์ เช่นนั้น. บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า สมูลมฺปิ ตํ อพฺพุเห ความว่า พึงถอน คือพึงรื้อขึ้นซึ่งต้นไม้นั้นพร้อมทั้งราก คือ พร้อมด้วยราก ในที่นั้น. เมื่อพราหมณ์กล่าวอย่างนี้แล้ว เจ้าอังกุระมีความประสงค์ จะทำแบบแผนนั้นให้ไร้ประโยชน์อีก จึงได้กล่าวคาถา ๓ คาถา เหล่านี้ว่า :- ก็บุรุษพึงพักอยู่ในเรือนของบุคคลใด ตลอดราตรีหนึ่ง หรือพึงได้ข้าวน้ำในที่ใด ไม่ควร มีจิตคิดร้ายต่อบุคคลนั้น. ความเป็นผู้กตัญญู อัน สัตบุรุษทั้งลาย สรรเสริญแล้ว บุคคลพึงพัก อาศัย ในเรือนของบุคคลใด แม้เพียงคืนเดียว พึงได้รับการบำรุงด้วยข้าวและน้ำ ไม่ควรมีจิต คิดประทุษร้าย ต่อบุคคลนั้น บุคคลมีมือไม่ เบียดเบียน ย่อมแผดเผาบุคคลผู้ประทุษร้ายมิตร บุคคลใด ทำความดีไว้ในปางก่อน ภายหลัง เบียดเบียนด้วยความชั่ว ผู้นั้นชื่อว่า เป็นคน อกตัญญู ย่อมไม่พบเห็นความเจริญทั้งหลาย.