Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 49 หน้าที่ 258

เล่ม มมร. 49 หน้า 258 ข้อ 106
อังกุระพ่อค้าถามว่า :- เมื่อก่อน ท่านอยู่ในโรรุวนคร ท่านมีปกติ อย่างไร มีความประพฤติอย่างไร ผลบุญสำเร็จ ที่ฝ่ามือของท่าน เพราะพรหมจรรย์อะไร รุกขเทวดาตอบว่า :- เมื่อก่อนเราเป็นช่างหูก อยู่ในโรรุวนคร เป็นคนกำพร้า เลี้ยงชีพโดยความลำบากนัก เรา ไม่มีอะไรจะให้ทาน เรือนของเราอยู่ใกล้เรือน ของอสัยหเศรษฐี ซึ่งเป็นคนศรัทธา เป็นทานบดี มีบุญอันทำแล้ว เป็นผู้ละอายต่อบาป พวกยาจก วณิพก มีนามและโคตรต่าง ๆ กัน ไปบ้านของ เรานั้น พากันถามถึงเรือนของอสัยหเศรษฐีกะเรา ว่า ขอความเจริญจงมีแก่ท่านทั้งหลาย พวกเรา จะไปทางไหน ทานเขาให้กันที่ไหน เราถูกพวก ยาจกวณิพกถามแล้ว ได้ยกมือเบื้องขวาชี้บอก เรือนอสัยหเศรษฐีแก่ยาจกวณิพกเหล่านั้นว่า ท่านทั้งหลาย จงไปทางนี้ ความเจริญจักมีแก่ท่าน ทั้งหลาย ทานเขาให้อยู่ที่นั่น เพราะเหตุนั้น ฝ่ามือ ของเรา จึงให้สิ่งที่น่าปรารถนา เป็นที่ไหลออก แห่งวัตถุมีรสอร่อย ผลบุญย่อมสำเร็จ ที่ฝ่ามือ ของเรา เพราะพรหมจรรย์นั่น.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka