พระไตรปิฎก

๑๑. สุตตเปตวัตถุ ว่าด้วยเปรตอยากกลับไปมนุษยโลก หญิงคนหนึ่งไปอยู่กับเวมานิกเปรตตลอด ๗๐๐ ปี เกิด ความเบื่อหน่าย จึงกล่าวกะเวมานิกเปรตนั้นว่า [๑๐๘] เมื่อก่อน ฉันได้ถวายด้ายแก่พระปัจเจก- พุทธเจ้าซึ่งเข้าไปขอถึงเรือนของฉัน วิบากแห่ง การถวายด้ายนั้น ฉันจึงได้เสวยผลอันไพบูลย์ อย่างนี้ ประการหนึ่ง ผ้ามากมายหลายโกฏิบังเกิด แก่ฉัน วิมานของฉันเกลื่อนกล่นไปด้วยดอกไม้ น่ารินรมย์ วิจิตรด้วยรูปภาพต่าง ๆ เพียบพร้อม ไปด้วยเทพบุตรเทพธิดาผู้เป็นบริวาร ฉันเลือก ใช้สอยนุ่งห่มตามชอบใจถึงเพียงนี้ สรรพวัตถุ อันปลื้มใจมากมายก็ไม่หมดสิ้นไป ฉันได้รับ ความสุขความสำราญในวิมานนี้ เพราะอาศัย วิบากแห่งธรรมนั้น ฉันกลับไปสู่มนุษยโลกแล้ว จักทำบุญให้มากขึ้น ข้าแต่ลูกเจ้า ขอท่านจงนำ ฉันไปสู่ถิ่นมนุษย์เถิด. เวมานิกเปรตนั้นกล่าวว่า ท่านมาอยู่ในวิมานนี้ว่า ๗๐๐ ปี เป็นคน แก่เฒ่าแล้ว จักไปอยู่ในมนุษยโลกทำไม อนึ่ง