Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 49 หน้าที่ 312

เล่ม มมร. 49 หน้า 312 ข้อ 109
๑๒. กัณณมุณฑเปติวัตถุ ว่าด้วยภรรยานอกใจตายไปเป็นเปรต พระเจ้าพาราณสีตรัสถามนางเวมานิกเปรตว่า [๑๐๙] สระโบกขรณีนี้มีน้ำใสสะอาด มีบันได ทองคำ ลาดด้วยทรายทองคำ ในสระนั้นมีกลิ่น หอมฟุ้งน่ารื่นรมย์ใจ ดาดดื่นไปด้วยหมู่ไม้นานา มีลมรำเพยมาพัดเอากลิ่นหอมต่างๆ มา ดารดาษ ด้วยบัวต่าง ๆ เกลื่อนกล่นด้วยบัวขาวมีกลิ่น หอมเจริญใจ อันลมรำเพยพัดฟุ้งขจร ระงมไป ด้วยเสียงหงส์และนกกะเรียน นกจักพรากมาร่ำ ร้องไพเราะจับใจ เกลื่อนกล่นไปด้วยฝูงนก ต่าง ๆ ส่งเสียงร้องอยู่อึงมี มีหมู่รุกขชาติอันมี ดอกและผลนานาพรรณ ไม่มีเมืองใดในมนุษย์ เหมือนเมืองของท่านนี้ ปราสาทเป็นอันมากของ ท่าน ล้วนแล้วด้วยทองคำและเงิน รุ่งเรืองงาม สง่าไปทั่วทั้ง ๔ ทิศโดยรอบ นางทาสี ๕๐๐ คอย บำเรอท่านประดับด้วยกำไรทอง นุ่งห่มผ้าทองคำ บัลลังก์ของท่านมีมาก ซึ่งสำเร็จด้วยทองคำและ เงิน ปูลาดด้วยหนังชะมดและผ้าโกเชาว์อันบุคคล จัดแจงไว้แล้ว ท่านจะเข้านอนบนบัลลังก์ใด ก็
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka