พระไตรปิฎก

ก็แลนางเปรตนั้น ครั้นกล่าวอย่างนี้แล้ว เมื่อจะระบุอุปการะ ที่พระราชาทำแก่ตนจึงกล่าวคาถา ๒ คาถาว่า :- ข้าแต่พระองค์ผู้สมมุติเทพ พระองค์มี อุปการะแก่หม่อมฉันมาก พระองค์เสด็จมาใน ที่นี้ เพื่อประโยชน์แก่หม่อมฉัน หม่อนฉันพ้นดี แล้วจากสุนัขหูด้วน ไม่มีความเศร้าโศก ไม่มี ภัยแต่ที่ไหน ๆ ขอเดชะ หม่อมฉันขอถวายบังคม พระองค์ หม่อมฉันขอประนมอัญชลีวิงวอนว่า ขอพระองค์จงเสวยกามสุข อันเป็นทิพย์ รื่นรมย์ อยู่กับหม่อมฉันเถิด. นางเปรตเรียกพระราชาด้วยคำว่า เทว ในคาถานั้น. บทว่า กณฺณมุณฺฑสฺส ได้แก่สุนัขหูด้วน. จริงอยู่ คำว่า กณฺณมุณฺฑสฺส นี้ เป็นฉัฏฐีวิภัตติ ใช้ในอรรถแห่งปัญจมีวิภัตติ. ลำดับนั้น พระราชา ทรงมีพระทัยเบื่อหน่ายด้วยการอยู่ในที่นั้น จึงประกาศอัธยาศัย ในการเสด็จไป. นางเปรตได้ฟังดังนั้น มีจิตปฏิพัทธ์ต่อพระราชา เมื่อจะวอนพระราชาให้ประทับอยู่ในที่นั้นนั่นเอง จึงกล่าวคาถา ว่า ตาหํ เทว นนสฺสามิ ขอเดชะ หม่อมฉันขอถวายบังคมพระองค์. พระราชามีพระประสงค์จะเสด็จไปพระนคร โดยส่วนเดียว เทียว เมื่อจะประกาศอัธยาศัยของพระองค์อีก จึงได้กล่าวคาถา สุดท้ายว่า :-