พระไตรปิฎก

๓. รถการีเปติวัตถุ ว่าด้วยอยากอยู่กับนางเปรตในสวนนันทนวัน มาณพคนหนึ่งถามนางเวมานิกเปรตตนหนึ่งว่า [๑๑๓] ดูก่อนนางเทวีผู้มีอานุภาพมาก ท่านขึ้น สู่วิมานมีเสาอันล้วนแล้วด้วยแก้วไพฑูรย์ งาม ผุดผ่อง มีรูปภาพอันวิจิตรต่าง ๆ อยู่ในวิมานนั้น ดุจพระจันทร์ในวันเพ็ญงามโชติช่วงในท้องฟ้า ฉะนั้น อนึ่ง รัศมีของท่านมีสีดังทองคำ ท่านมี รูปร่างอันอุดมน่าดูน่าชมยิ่งนัก นั่งอยู่แต่ผู้เดียว บนบัลลังก์อันประเสริฐมีค่ามาก สามีของท่าน ไม่มีหรือ ก็สระโบกขรณีของท่านเหล่านี้มีอยู่โดย รอบ มีกอบัวต่าง ๆ เป็นอันมาก มีบัวขาวมาก เกลือนกล่นด้วยทรายทองโดยรอบ ในสระโบก ขรณีนั้น หาเปือกตมและจอกแหนมิได้ มีหงส์ น่าดูน่าชมน่ารื่นรมย์ใจเที่ยวแวะเวียนไปในน้ำ ทุกเมื่อ หงส์ทั้งปวงนั้นมีเสียงไพเราะพากันมา ประชุมร่ำร้องอยู่ เสียงร่ำร้องแห่งหงส์ในสระ โบกขรณีของท่าน มิได้ขาดเสียง ดุจเสียงกลอง ท่านมียศงามรุ่งเรื่อง ลงนั่งอยู่ในเรือ ท่านมี ขนตาโก่งดำดี มีหน้ายิ้มแย้มพูดจาน่ารักใคร่ มี